Ouder worden naar je zin

De jaren tussen je 50e en 70e. Ik sta pas aan het begin ervan, maar het voelt alsof ik uit elkaar gehaald word om weer op een nieuwe manier in elkaar te passen. Net als in de jaren tussen servet en tafellaken. Maar die jaren duurden wat korter. Ouderen hebben voldoende gestalte gekregen als kostenpost, verdienmodel, adviesmodel of verhaalmodel. Zelf pas ik bij voorkeur niet in een model, maar mijn geest is wel uit de fles. Als individu dwaal ik volop rond in dit tussengebied. Niet langer meer in de bloei van mijn leven, maar nog lang niet bejaard. Mijn haren geverfd, multifocale lenzen, een enkele vitamien. En lachen doe ik ook nog om mezelf wanneer ik voor het eerst van mijn leven door mijn rug zak en twee dagen kreun van de pijn. Wat valt daar nou om te lachen zou je denken. Waar ik stilletjes in mezelf om moet lachen is dat ik mijn houding moet bijstellen over mijn rug. Ik die mijn hele leven heb opgeschept over mijn sterke rug. Mannenwerk kan ik ermee verrichten en nu laat die rug me voor het eerst in de steek. Ik glimlach en denk: “Voortaan maar een toontje lager zingen over mijn rug”. Och, ik doe mijn best op mijn manier. En toch voel ik me steeds vaker een domkop. Waar heb ik mijn sleutels ook alweer gelaten………? Ik voel me af en toe verloren, mijn zelfbeeld is aan vernieuwing toe.

Het is duidelijk dat een nieuwe levensfase sluipend zijn intrede heeft gedaan. In ieder geval wil ik mijn denken niet vergrijzen, ik wil me blijven vernieuwen en dieper doordringen in wat deze fase mij in geestelijk opzicht te vertellen heeft. Een lenige geest in een stroevig lichaam, daar ga ik voor!